Poezja i proza, te dwa rodzaje literackie nieodłącznie się uzupełniają. Proza jest oczywiście bardziej popularna. Obejmuje bardzo wiele gatunków, dzięki czemu może trafić do bardzo szerokiego grona odbiorców. Co innego za to poezja: najczęściej nierozumiana, omijana szerokim łukiem, odbierana jako trudna i nudna i nieodłącznie kojarząca się ze szkolną interpretacją wiersza.

Ale są i pasjonaci poezji. Młode roczniki, dla których poezja to prawdziwa pasja. Czytają, piszą, publikują w Internecie, dyskutują z innymi autorami. Co takiego ma w sobie poezja, że potrafi przyciągnąć nawet to najmłodsze pokolenie? Niewątpliwie pozwala opisać stan swojej duszy, swoje uczucia, refleksje, myśli. Jest przecież formą do tego stworzoną. W poezji najbardziej przyciąga to, że istnieje nieograniczona wręcz ilość środków, którymi można to wszystko wyrazić. I nawet nieistotne będzie to, czy ta poezja duszy będzie zrozumiała dla innych, ale to, jaką satysfakcję przyniesie wyrażenie w niej siebie. Bowiem poezja to swoista mowa duszy.